11 sierpnia 1253 r. po 28 latach ciężkiej choroby św. Klara odeszła do Pana. Jej ciało spoczęło tymczasowo, podobnie jak ciało św. Franciszka, w kościele św. Jerzego.

Pięć lat po kanonizacji Klary, której dokonał Papież Aleksander IV w roku 1255 w Anagni, ciało Świętej przeniesiono z kościoła św. Jerzego do nowo wybudowanej  bazyliki jej imienia. Tego samego roku Siostry opuściły San Damiano i zamieszkały przy bazylice św. Klary.  

W roku 1818 roku papież Pius VII pozwolił braciom franciszkanom na poszukiwanie grobu św. Franciszka. Po odnalezieniu bracia złożyli relikwie Świętego Patriarchy w wykutej w skale kaplicy. Jego Sarkofag ustawiono w kolumnie w miejscu znalezienia i oznaczono ozdobną kratą.

Siostry Klaryski także przystąpiły do poszukiwania ciała swej Matki. Grób Świętej Klary odnaleziono 30 sierpnia  1850 roku
23 września
 otwarto sarkofag. Jej doczesne szczątki umieszczono w mosiężnej trumnie. 
W 1872 przeniesiono ciało Klary do krypty Bazyliki. 


Z okazji 700-lecia śmierci Duchowej Siostry Biedaczyny z Asyżu, w roku 1953 nałożono na nie brązowy habit.

Do dziś ciało św. Klary spoczywa w Bazylice Świętej Klary w Asyżu wystawione do publicznej czci. 

 

 

 

Pogrzeb św. Klary i przeniesienie ciała Świętej do Asyżu

 

Legenda Tomasza z Celano

Rozdział XXXI

Kuria Rzymska i rzesza ludu na pogrzebie św. Klary


47. Wiadomość o śmierci dziewicy, łącznie z opowiadaniem cudownych zdarzeń, natychmiast poruszyła cały lud w mieście. Biegną do klasztoru mężczyźni, biegną i kobiety. Tyle narodu tu płynie, że miasto wygląda jak opustoszałe. Wszyscy obwołują ją świętą, wszyscy zwią ją drogą Bogu, a wśród głosów pochwały niektórzy płaczą. Przybywa podesta razem z oddziałem rycerzy i zastępem uzbrojonych mężczyzn. Tego wieczoru i przez całą noc trzymają pilne zmiany straży, aby przypadkiem nie zrobiono jakiej krzywdy temu drogocennemu skarbowi, jaki spoczywa wewnątrz klasztoru.

Następnego dnia rusza cała Kuria: Wikariusz Chrystusa wraz z Kardynałami przybywa na miejsce i całe miasto kieruje się do Świętego Damiana. Przychodzą właśnie na moment rozpoczęcia modłów. Bracia zaczynają Oficjum o zmarłych, a tu nagle pan Papież mówi, że trzeba by odprawić oficjum o Dziewicach, a nie o Zmarłych, co wyglądało, jakby chciał ją kanonizować wpierw zanim jeszcze ciało zostało pochowane. Ale, gdy najdostojniejszy pan na Ostii odpowiedział, że w tej sprawie należy zaczekać, odprawiono Mszę świętą o zmarłych.

Potem Ojciec święty wraz z gronem Kardynałów i Prałatów usiedli, a Biskup Ostii, wziąwszy jako temat tekst „marność nad marnościami” (Koh 1,2), w szlachetnej mowie wychwalał zmarłą jako wzgardzicielkę marności.

48. Kardynałowie kapłani ze zbożnym szacunkiem otaczają święte zwłoki i wokół ciała Dziewicy odprawiają zwyczajne egzekwie. W końcu uważając, że nie byłoby rzeczą bezpieczną ani godną zostawienie tego drogocennego depozytu zdała od mieszkańców miasta, wśród hymnów i chwalb, przy dźwięku trąb i w podniosłej radości, biorą je stąd i przenoszą uroczyście do Świętego Jerzego. Jest to bowiem to miejsce, gdzie niegdyś złożono po raz pierwszy ciało świętego ojca Franciszka. On, który jej jako żyjącej otworzył drogę do życia, również jako umarłej przygotował miejsce, tak jakby przewidywał.

Wielkie tłumy biegły do grobu dziewicy, „chwaląc Boga i mówiąc” (Łk 2,13): „Naprawdę święta, naprawdę chwalebna króluje razem z aniołami. Ona, która na ziemi odbiera od ludzi tak wielką cześć.”

O ty, Przełożona Ubogich Pań, ty, która wielu doprowadziłaś do pokuty i wielu do życia, wstawiaj się za nami do Jezusa Chrystusa!

Pomyśl chwilę...

"Do tej najsłodszej Matki przylgnij; porodziła Ona Syna, którego niebiosa nie mogły ogarnąć, a Ona zamknęła Go i nosiła w swym maleńkim, świętym, dziewiczym łonie"

 

 

Św.Klara,3 List do Agnieszki,18-19