Klara urodziła się w Asyżu w 1193 roku. Jej rodzicami byli Favarone di Offreduccio di Bernardino i Ortolana, wywodzący się z asyskiej arystokracji. Miała szesnaście lub siedemnaście lat, kiedy została poruszona nawróceniem i nowym stylem życia syna asyskiego kupca, Francesco di Pietro di Bernardone, który miał przejść do historii jako Franciszek z Asyżu. Klara wiele razy spotykała się z Franciszkiem; z tych spotkań zrodziła się między nimi przyjaźń. Po pewnym czasie postanowiła rozpocząć życie takie jak Franciszek: żyć według świętej Ewangelii naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jej decyzja nie spotkała się z przychylnością rodziny, Klara uzyskała jednak błogosławieństwo biskupa Asyżu, Gwidona, którego Franciszek także darzył zaufaniem. Wieczorem w Niedzielę Palmową 1212 roku Klara potajemnie opuściła dom rodzinny i w Porcjunkuli, znajdującej się na równinie poniżej Asyżu spotkała się z Franciszkiem i jego braćmi. Franciszek nałożył Klarze ubogi habit podobny do swojego i obciął jej włosy: odtąd należała już do Boga. Około dwóch tygodni spędziła początkowo u benedyktynek w klasztorze św. Pawła w Bastii nieopodal Asyżu, dokąd odprowadził ją Franciszek z braćmi. Potem gościła w klasztorze San Angelo in Panzo usytuowanym na zboczu wznoszącej się nad Asyżem góry Subasio. Właśnie tam dołączyła do Klary jej rodzona siostra, Katarzyna, której Franciszek nadał imię: Agnieszka. Tak zaczął powstawać Zakon Ubogich Pań, który obecnie bardziej znany jest pod nazwą klarysek.


Gdy tylko było to możliwe, Franciszek niezwłocznie umieścił swoje siostry we własnoręcznie odbudowanym kościółku św. Damiana, podlegającym biskupowi Asyżu. Klarze oraz stale powiększającej się gromadce sióstr Franciszek podał zwięzły Sposób życia, w którym kładł akcent na ewangeliczne ubóstwo i przynależność braci i sióstr do jednej rodziny. W 1215 r. na Soborze Laterańskim IV podjęto decyzję, aby nie zatwierdzać żadnych nowych reguł życia zakonnego, i z tego względu Klara była zmuszona przyjąć regułę św. Benedykta; trzeba było całej siły perswazji Franciszka, aby przyjęła tytuł ksieni.
Na prośbę Klary papież Innocenty III nadał jej przywilej ubóstwa, który gwarantował Ubogim Siostrom ze św. Damiana prawo do życia bez własności i dochodów.
Rosła liczba klasztorów przyjmujących sposób życia z klasztoru św. Damiana, dlatego wkrótce papież Honoriusz III wyznaczył swojego legata w Toskanii, kardynała Hugolina, na protektora nowych wspólnot. Hugolin wyłączył Siostry spod jurysdykcji biskupów i wszystkim narzucił przyjęcie jako podstawy prawnej reguły św. Benedykta. W latach 1218—1219 napisał Formę i sposób życia charakteryzujący się bardzo surowymi przepisami odnośnie do klauzury, zachowania milczenia, postów i umartwienia. Reguła Hugolina została zatwierdzona przez Honoriusza III w 1219 r.; w jej redakcji nie brali udziału ani Klara, ani Franciszek.
W Regule Hugolina nie ma żadnej wzmianki ani na temat życia w największym ubóstwie, ani na temat przynależności do rodziny zakonnej założonej przez Franciszka. Kilka lat później kard. Hugolin, już jako papież Grzegorz IX, potwierdził Klarze Przywilej ubóstwa dla klasztoru św. Damiana. Natomiast Reguła Hugolina zostanie potwierdzona i pozostanie regułą obowiązującą Ubogie Siostry.
W 1224 r., kiedy Franciszek został naznaczony stygmatami Męki Pańskiej, Klara zapadła na chorobę, która towarzyszyła jej do końca życia.
Rok później, w 1225 r., chory Franciszek przebywał w klasztorze św. Damiana i tam ułożył Pieśń słoneczną.
Franciszek umarł w Porcjunkuli 3 października 1226 r. Klara widziała jeszcze jego zwłoki, które przeniesiono do św. Damiana, a następnie pochowano w kościele św. Jerzego w Asyżu, na miejscu, w którym obecnie wznosi się bazylika św. Klary. Prawdopodobnie w tym czasie Ortolana, matka Klary, wstąpiła do wspólnoty św. Damiana. W 1229 r. przyszła kolej na Beatrice, najmłodszą siostrę Klary.
W 1234 r. Klara zaczęła korespondować z Agnieszką z Pragi, córką króla Czech, która najpierw założyła klasztor w Pradze, a następnie sama do niego wstąpiła. Między tymi dwiema kobietami, które nigdy się nie widziały, narodziła się prawdziwa przyjaźń; pisały do siebie aż do śmierci Klary.
We wrześniu 1240 r. Klara zawróciła Saracenów od Asyżu. W 1241 r. dzięki jej modlitwie miasto zostało uwolnione od zagrożenia przez Witalisa z Aversy oraz wojska cesarskie.
6 sierpnia 1247 r. papież Innocenty IV promulgował nową regułę dla Ubogich Sióstr. Reguła Innocentego poddawała Ubogie Siostry jurysdykcji Braci Mniejszych, zastąpiła jako podstawę prawną Regułę św. Benedykta Regułą błogosławionego Franciszka. Nie zawierała jednak treści znajdujących się w Przywileju ubóstwa 
W tym czasie Klara zaczęła pisać własną regułęza punkt wyjścia biorąc Regułę Braci Mniejszych, korzystając jednocześnie z Reguły Hugolina oraz Reguły Innocentego. Tekst Klary zostanie oficjalnie zatwierdzony 16 września 1252 r. przez kardynała protektora Rajnalda, a 9 sierpnia 1253 r. przez samego papieża Innocentego IV.
listopadzie 1250 r. zaostrzyła się choroba Klary. 
Święta zmarła 11 sierpnia 1253 r., trzymając w rękach bullę zatwierdzającą jej Regułę. Ciało Klary złożono w kościele św. Jerzego.
Kardynał Rajnald, już jako papież Aleksander IV (wybrany w r. 1254), kanonizował Klarę w katedrze w Anagni 15 sierpnia 1255 r.

Pomyśl chwilę...

"Do tej najsłodszej Matki przylgnij; porodziła Ona Syna, którego niebiosa nie mogły ogarnąć, a Ona zamknęła Go i nosiła w swym maleńkim, świętym, dziewiczym łonie"

 

 

Św.Klara,3 List do Agnieszki,18-19